ครั้งแรกที่ฉันก้าวเข้าห้องสมุดของมจธ. ฉันไม่ได้มาในฐานะนักศึกษาเหมือนคนอื่น แต่เป็นนักเรียนมัธยมปลายที่มาเรียนพิเศษแบบตัวต่อตัวในอาคารหอสมุดหลังเก่า ภาพความทรงจำในตอนนั้นคืออาคารที่ค่อนข้างมืด เงียบและดูเคร่งขรึม แต่สำหรับฉันห้องสมุดในวันนั้นคือพื้นที่ของความหวัง ความตั้งใจของผู้คนที่มีเป้าหมายเดียวกัน คือการพัฒนาตัวเองผ่านการเรียนรู้ แม้ในตอนนั้นฉันจะยังไม่ได้เป็นนักศึกษาของที่นี่ แต่หอสมุดมจธ.ก็เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ทำให้ฉันคุ้นเคยกับการใช้พื้นที่การเรียนรู้นอกห้องเรียน

หลังจากจบมัธยมฉันได้มีโอกาสไปศึกษาต่อที่ประเทศจีนและใช้บริการห้องสมุดของมหาวิทยาลัยที่นั่น ห้องสมุดที่จีนให้ประสบการณ์ที่แตกต่างจากที่ไทยอย่างชัดเจนด้วยจำนวนผู้ใช้งานที่มาก บรรยากาศค่อนข้างคึกคัก วุ่นวาย เสียงพูดคุย การจับจองที่นั่งและการแข่งขันในการเข้าถึงทรัพยากร ประสบการณ์นี้ทำให้ฉันรู้ว่าห้องสมุดไม่ได้มีเพียงรูปแบบเดียว บางแห่งให้ความรู้สึกสงบ บางแห่งเต็มไปด้วยพลังของผู้คน แต่ทุกแห่งล้วนเป็นศูนย์กลางของการเรียนรู้และเป็นพื้นที่หล่อหลอมวินัยและความรับผิดชอบต่อตนเอง

เมื่อกลับมาประเทศไทยฉันตัดสินใจกลับมาเรียนต่อในระดับบัณฑิตศึกษาที่Graduate School of Management and Innovation (GMI) มจธ.ในรูปแบบภาคค่ำและเสาร์อาทิตย์ควบคู่ไปกับการทำงานเต็มเวลา ชีวิตในบทบาทคนทำงานทำให้เวลาเป็นทรัพยากรที่มีค่า โอกาสที่จะได้ใช้หอสมุดอย่างเต็มที่จึงมีไม่มากนัก หลายครั้งที่ฉันเดินผ่านอาคารหอสมุดโดยไม่ได้เข้าไปใช้บริการ ทั้งที่ในใจยังอยากเข้าไปนั่งอ่านหนังสือ ค้นคว้าข้อมูล หรือใช้เวลาอยู่กับตัวเองในพื้นที่ที่เอื้อต่อการคิดอย่างเป็นระบบ แม้จะไม่ได้ใช้หอสมุดบ่อยเหมือนนักศึกษาภาคปกติ แต่หอสมุดมจธ.ในมุมมองของฉันวันนี้เปลี่ยนบทบาทจากสถานที่มาเป็นสัญลักษณ์ในการเรียนรู้ หอสมุดไม่ได้จำกัดอยู่แค่ชั้นหนังสือหรือโต๊ะอ่านแต่รวมถึงทรัพยากรสารสนเทศ ฐานข้อมูลและระบบสนับสนุนการเรียนรู้ที่พร้อมให้ใช้งาน เมื่อใดก็ตามที่ผู้เรียนตัดสินใจกลับมาให้เวลากับการพัฒนาตนเอง 

ในฐานะคนทำงานฉันเริ่มมองการเรียนรู้เป็นเรื่องระยะยาว ไม่ใช่เพื่อสอบผ่านเพียงอย่างเดียวแต่เพื่อพัฒนาทักษะ ความคิด และมุมมองต่อการทำงานและชีวิต หอสมุดมจธ.จึงไม่ใช่เพียงสถานที่ที่ฉันเคยเข้าในอดีต แต่เป็นพื้นที่ที่เตือนใจฉันอยู่เสมอว่า การเรียนรู้ไม่จำกัดอายุ ไม่มีรูปแบบตายตัวและไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเฉพาะในห้องเรียน การที่วันนี้ฉันยังรู้สึกอยากเดินเข้าไปในหอสมุดอีกครั้ง สะท้อนถึงความอยากเรียนรู้ที่ยังคงอยู่ และย้ำเตือนว่าไม่ว่าเราจะอยู่ในช่วงใดของชีวิต การเปิดพื้นที่ให้ตัวเองได้เรียนรู้และพัฒนาตัวเองยังเป็นสิ่งที่สำคัญเสมอ